Suiteáil an aip »
Foclóir Gaeilge–Béarla
Ó Dónaill, 1977
An Foclóir Beag
Ó Dónaill & Ua Maoileoin, 1991
English–Irish Dictionary
de Bhaldraithe, 1959
Gramadach
Foghraíocht
beochan
beocht
beoga
beoir
beola
beostoc
bheith
bhuel
bhur
bia
biabhóg
biachlár
biaiste
bialann
biamhar
bián
bianna
biata
biatach
biatachas
biatas
biathú
Seans gur foirm é bhfarraige de:
farraige »
SAINMHÍNITHE AGUS ABAIRTÍ
SAN FHOCLÓIR BEAG
bád speisialta le daoine a shábháil ar an bhfarraige
an-fhada síos nó isteach (domhain i bhfarraige, sa sliabh); isteach go maith (dul go domhain i scéal); go bunrúta (staidéar, eolas, domhain); siar nó mall (domhain san oíche); deacair a léamh nó a dhéanamh amach (is domhain an duine é)
an talamh faoi loch nó faoin bhfarraige, tóin poill (chuaigh an long go grinneall); buncharraig, bunsraith talún (rómhar go grinneall)
taoide lag nuair nach mbíonn an ghealach agus an ghrian ag tarraingt le chéile in aon treo ar an bhfarraige (Malairt é seo ar rabharta)
eitleán a éiríonn ón bhfarraige agus a thuirlingíonn uirthi
substaint bhán nó gan dath (clóiríd sóidiam) a bhaintear as carraig nó as an bhfarraige, agus a úsáidtear chun bia a leasú nó a chóiriú; aon substaint eile a fhaightear as miotal agus aigéad, mar a fhaightear salann
galar a thagann le heaspa torthaí agus glasraí friseáilte (Thagadh scorbach fadó ar mhairnéalaigh a bheadh rófhada ar an bhfarraige)
líonadh agus trá na farraige dhá uair sa lá trí tharraingt na gréine agus na gealaí; tuile agus aife na farraige; sruth ag rith tríd an bhfarraige le linn tuile nó aife; tamall maith
toirtís mhór go háirithe ceann a mhaireann ar an bhfarraige
