dóthain, f. (gs. ~). Enough, sufficiency. Do dhóthain a bheith agat de rud, to have enough of sth. Do dhóthain a bhaint as rud, to take as much as one needs of sth. Do dhóthain a bheith le déanamh agat, to have enough to do. Tá mo dhóthain mhór agam, I have more than enough. Tá a dhá dhóthain le déanamh aige, he has his hands full. Tá a seacht n~ le rá acu, they talk far too much. Tá ~ fir ann, it is enough for a man; it is as much as a man can do. Dóthain rí de bhéile, a meal fit for a king. Thug sé mo dhóthain (le déanamh) dom, it was as much as I could do. Fuair siad a n~ den anás, they had their share of poverty. Ní mór a dhóthain, he is easily satisfied. Nach bhfuil sé maith do dhóthain duit? Is it not good enough for you? (Var:m; gs. dóthana)